Herendelsewhere.com | Een enkeltje terug a.u.b.
We are Herre and Elise and we are a travel couple from the Netherlands, we like to live and stay here, but we love to go elsewhere as well.
Travel, Reizen, Budget, Tips, Wereldreis, Bestemming, Reis, Backpacker, Backpacking, Worldtravel, Traveling, Airplane tickets,Error fares, Surfen, Surfing, Cheap travel, Gadgets, dji, GoPro, Sony, instagram, reistips, budgetreizen, budget, goedkoop reizen, backpacken, Thailand, laos, Vietnam, Indonesia, sri Lanka, Bolivia, Peru, equator, galapagos, eilanden, Panama, Colombia, Costa Rica, surfen, duiken, drone, toerisme, vliegtuigtickets, journey, hiking, vulkanen, watervallen, humor, busreizen, bootreizen, tips, tricks,
1242
post-template-default,single,single-post,postid-1242,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_grid_1300,qode_popup_menu_push_text_right,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-13.1.2,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-6.1,vc_responsive
 

Een enkeltje terug a.u.b.

De wereldreis is 8 maart begonnen. Om 16:00 uur stonden we met familie en vrienden op Schiphol om afscheid te nemen van elkaar en om 19:10 uur vloog ik (Elise) op zondag via Helsinki naar Bangkok. Heel lang keken we hier naar uit en nu was het moment dan eindelijk daar. Het avontuur kon beginnen.

Een enkeltje Bangkok en voor de eerste keer alleen op reis. Little did I know, dat ik de eerste dagen graag had gewild dat het een retourticket was en het liefst eentje , waarbij ik gelijk rechtsomkeert kon gaan.

afscheid nemen sucks

 

Zaterdag vond ik het wel tijd om in te pakken. Herre en ik werden toen beiden wel wat nerveus maar, konden het allebei redelijk goed relativeren. 3 maanden apart en daarna nog veel meer maanden samen, dat gaan we gewoon ‘even’ doen.

Eenmaal ingepakt werd het toch wel steeds echter en de laatste nacht ‘thuis’ bij mijn ouders voelde vreemd en verdrietig. De angst nam toe en ineens nam de paniek de overhand. Ik vroeg mij af, waar ben ik in godsnaam toch aan begonnen?!

Maar goed, de keuze was gemaakt. En het was niet zo dat ik voor ogen had dat ik zonder tranen een nonchalant wuif-gebaar zou maken en dan zou roepen: ‘de mazzel’ waarna ik dapper en zonder achterom te kijken achter de douane zou verdwijnen. Nee, ik wist van te voren dat dit soort momenten zouden komen.

Ik wist alleen niet hoe het zou voelen en ik durf best toe te geven dat ik dat laatste zwaar heb onderschat.

Want daar sta je dan met je TAS (ja, met hoofdletters want dat fatsoenlijk inpakken ga ik nooit leren) en al je familie en vrienden. Ik spreek hier vanuit mijn eigen ervaring en gevoel maar, het idee dat ik de komende 3 maanden op mezelf ben aangewezen en het komende jaar heel veel van deze mensen niet meer ga zien greep mij ontzettend aan.

Het leven in Nederland voelde voor mij al heel lang als verstikkend en de vrijheid die ik had gehoopt te voelen zodra ik Schiphol op liep bleek een illusie. Want het gevoel draaide zich weer om. Ineens was Nederland weer fijn en was alles achter de douanepoortjes verstikkend. Het is gek wat angst met je kan doen. Want ja, ik was bang, heel bang. Bang voor het onbekende en bang voor de keuzes die ik/we hadden gemaakt. En die keuze houdt in, dat vanaf het moment dat wij onze baan en woning op hebben gegeven, alles onzeker is. En dat zal tijdens het reizen niet veel veranderen.

Zoals Pippi Langkous ooit zo mooi zei: ‘Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan’ . Nou Pippi, ik ben het nu ik dit aan het typen ben, weer met je eens. Maar er waren een aantal dagen dat ik heel hard wenste dat dat onnozele paard van je op je was gevallen!

Big mistake

 

Toegegeven, eenmaal in het vliegtuig was ik helemaal ‘ok’. Het voelde best cool om in je eentje over het vliegveld te struinen. Het vertrouwen kwam dan ook weer terug en ik vertelde mezelf menig keer in de spiegel op het toilet, dat ik dit gewoon zou gaan rocken. Ook had ik de hele rij stoelen voor mezelf in het vliegtuig wat awesome is natuurlijk want, ik heb 8 uur lang languit kunnen tukken, helemaal top! Op maandag om 16:00 uur lokale tijd landde het vliegtuig in Bangkok en alles liep helemaal smooth. Maar toen…

In 2015 waren wij voor het eerst in Bangkok en ik vond het helemaal amazing in mijn herinneringen. Dus ik dacht, weet je wat: ik ga lekker 3 nachten in Bangkok starten. Boek ik lekker een hostel waar veel Nederlanders komen en ontmoet ik gelijk veel mensen, hartstikke leuk! Nou nee. Big mistake. Ik kreeg naast heel veel lieve cadeaus van  mensen ook de wijze boodschap mee, dat ik mezelf nog heel vaak tegen zou komen. Nou HELLO ME! Les 1: ga nooit meer gelijk in een hostel op een slaapzaal met 8 mensen zitten, waar je je eigen spullen niet fatsoenlijk kwijt kunt en even rustig kunt bijkomen.  Oh ja,  en note to self: je vindt Bangkok GEEN leuke stad!

In de taxi van het vliegveld naar het hostel heb ik gehuild. En dan ook als in ‘non-stop-niet-troostbaar-snot-onder-aan-je-kin-ik-wil-naar-huis’ gehuild. En eenmaal in dat hostel voelde het alsof ik vast zat. Ik voelde me klote, kwetsbaar en alleen. Ondanks dat er letterlijk 50 Nederlanders waren. Die een voor een allemaal heel lief waren. Ze stormden vol op mij af om te vragen of ik mee op pad ging. Anderen waren gewoon geïnteresseerd en vroegen of ik gezellig een biertje wou doen maar die behoefte voelde ik helemaal niet. Even heb ik geprobeerd om een fantastisch toneelstuk op te voeren, door mee te gaan met iedereen in hoe te gek het allemaal wel niet was (wat ik op dat moment helemaal niet vond).

High-fivend stonden sommige mensen plannen te bedenken hoe we diezelfde avond hossend op Kho San Road zouden staan, om onszelf helemaal naar de gatver te zuipen met emmertjes puur gif en wat al niet meer op het menu zou staan naast een lopend pillenbuffet. En dan konden we daarna als late night (of early morning) snack nog even langs die dude met een krododil aan het spit, met een topping van gefrituurde meelwormen.En met een beetje mazzel was tegen die tijd het rijbewijs voor m’n nichtje van 3 ook wel af. Well, labiel was ik al en ik vind feestjes heel leuk maar, in dit geval heb ik toen toch maar vriendelijk bedankt. Want been there, done that (ok, in een gelukkig iets mildere vorm van dit alles want, ik trek toch echt de grens bij die emmertjes. Call me boring maar, mijn voorkeur gaat uit naar avonturen die ik mij nog wel enigzins kan herinneren).

Maar goed, het huilen dus. Dat ging dus niet echt. En bellen met het thuisfront was ook niet heel relaxed wanneer iedereen je kan verstaan. Want ja, ik wou nog wel een soort van waardigheid over houden daar. Ook al heb ik nu geleerd dat je geen gene hoeft te hebben hier. Want ten eerste, je ziet ze waarschijnlijk hierna nooit meer. En ten tweede, er gebeuren hier veel gekkere dingen maar, daar kom ik nog op terug in een volgend blog. Dus, zonnebril op, gordijntje van mijn onderste stapelbed dicht, huilend op standje mute en heel druk typen naar iedereen dat het vreselijk is en dat je morgen naar huis komt. Want ja, ik was serieus tickets aan het zoeken om terug te gaan.

Heimwee doet hele gekke dingen met je en misschien gaat het vele anderen wel heel makkelijk af, maar mij dus niet.  Ik weet ook niet eens zozeer of ik nu per se heimwee had naar huis. Het was of is vooral heimwee naar iets bekends. Iemand die je snapt en kent. In mijn geval is dat Herre. Wij hebben altijd met z’n tweeën gereisd en het was elke keer weer fantastisch. Of we nu echt met z’n tweeën waren of met een hele groep mensen, het is altijd goed. Ik denk dat ik de ‘waarom’-reden om in mijn eentje te starten, een beetje kwijt was en af en toe nog steeds ben. Want waarom iets doorbreken wat goed is?

Ik denk dat ik zelf het antwoord al geef. Soms moet je van de gebaande paden af gaan om te ontdekken wat zich daar achter afspeelt. En soms is dat leuk en soms ook totaal niet. Maar door het te proberen weet ik het in elk geval. Het belangrijkste is dat ik weet dat ik niemand iets hoef te bewijzen en mezelf ook niet. Wil ik naar huis, dan ga ik naar huis. En met die gedachte en daarnaast dingen te ondernemen gaat het elke dag een stuk beter. Nu ik dit type is het vrijdag 13 maart en vandaag ben ik vertrokken naar het eiland Koh Tao. Ik ben blij dat ik Bangkok achter mij laat en heb onwijs veel zin het eilandleven.

Ik durf zelfs te zeggen, ondanks de valse start dat ik stiekem weer heel erg geniet!

Tips wanneer je voor het eerst (alleen) reist:

 

Onderstaande is te gebruiken als zelfhulpprogramma.

Les nummer 1:

Een slaapzaal kan heel leuk zijn, maar voor de eerste nacht(en) ook heel overweldigend. Geef jezelf wat ruimte en een plek om je terug te trekken om al je spullen weer even te ordenen en alle indrukken te verwerken. Mocht je bang zijn dat je zo geen mensen ontmoet? Er zijn genoeg hostels waar je mensen kunt ontmoeten maar ook een eigen kamer kunt boeken!

Les nummer 2:

Laat het los. Moet je huilen? Huil dan. Ben je chagrijnig? Geef er aan toe. Het is oké, om je draai te moeten vinden.

Les nummer 3:

Trek je niet terug, sluit je niet af en houd je niet alleen maar met de mensen thuis bezig. Je bent hier nu en daar kun je op dit moment niks aan veranderen. Ga er in je eentje op uit. Voelt dat niet goed? Praat dan met mensen in je omgeving of ga wat leuks doen met ze. Leef in elk geval in de wereld waar je verblijft en probeer het te omarmen.

Les nummer 4:

Slapen! Wat? Ja, slapen. Ook al heb je net als ik 8 uur lopen tukken in een vliegtuig, je brein draait overuren en dat is dodelijk vermoeiend. Neem een lekkere douche en de volgende dag voel je waarschijnlijk al een stuk beter.

Les  nummer 5:

Je kunt AL-TIJD terug. Heimwee is vaak een momentopname. De ene keer voel je je goed en de andere keer voel je je eenzaam. It comes and goes maar, het wordt beter en if not… Dan kun je er altijd nog voor kiezen om terug te gaan. Jij bepaalt maar, geef het wat tijd.

Les nummer 6:

Je faalt niet en je hoeft je ook niet te schamen. Als je dapper aan de grote klok hebt gehangen dat je vier maanden op reis bent en na twee weken weer op de stoep staat dan is dat zo. Weet je hoeveel mensen thuisblijven omdat ze het überhaupt niet durven? Nou, heel veel! Je hoeft je nooit te schamen omdat je iets hebt geprobeerd. De enige conclusie die je er uit kan trekken, is dat het niet zo uitpakte zoals je had gehoopt en dat noemt men in de volksmond gewoon een wijze les.

Les nummer 7:

En wat ons betreft de allerbelangrijkste: blijf bij jezelf. Zeker als je voor het eerst gaat, ben je zoekende naar wat voor jou wel of niet leuk is. Net als iedereen daar. Laat je niet leiden door wat andere mensen die dag doen of keuzes die zij maken. Zelfs als een hele groep heel andere keuzes maakt dan jij. Voel je je ergens niet prettig bij of heb je ergens geen zin in? Afkappen. Er zijn zoveel mensen op reis, er zit heus iemand bij die dezelfde dingen leuk vindt als jij. En mochten mensen je afschrijven als partypooper? Dan mag je gerust de inhoud van zijn of haar backpack legen in het zwembad.

 

Wat te doen om iemand te helpen met heimwee?

 

Onderstaande is te gebruiken als EHBH (Eerste Hulp Bij Heimwee).

Advies 1:

Laat de emotie toe. Als iemand echt in paniek is en heel erg heimwee heeft kun je ze waarschijnlijk toch niet bereiken. Biedt de ander het welbekende luisterende oor en geef een (virtuele) knuffel.

Advies 2:

Hamer er niet op hoe lang het nog duurt, als in: ‘Ah, nog maar vier maanden schat’. NEE! Want op dat moment zijn die vier maanden precies het probleem. Die vier maanden zijn de reden van heimwee en dat valt op dat moment niet te overzien. Sterker nog, die vier maanden die nog moeten, voelen hels. Dus hamer daar ook niet op.

Advies 3:

Dram niet door. Het is lief om iemand goede moed in te praten, als in: het komt allemaal goed, het wordt vast beter. Op een moment dat je echt heimwee hebt voelt dat niet zo. Dus houdt het allemaal een beetje in balans, zeker als het een terugkomend iets is.

Advies 4:

Biedt steun en opties. Geef aan dat als het echt niet gaat, er altijd een weg terug is. Mensen met heimwee zoeken naar een uitweg. Het liefst een specifieke weg naar huis, die belangrijke persoon, een huisdier en laten we de huiskamerplant ook niet vergeten. Vertel dat dat al-tijd kan en dat het helemaal oké is en dat je je niet hoeft te schamen.